Een verborgen heldendaad

Gordon Parke
Gordon Parker

Een verborgen heldendaad

De Londense Gordon Parker is met zijn vrouw en haar familie op bezoek in Nederland. Zijn vrouw is van origine Nederlands maar verhuisde in 1955 met haar ouders naar Australië. Het verwoeste en verzwakte Europa, dat door de oorlog was getekend, lieten zij achter zich. Velen jaren laten hoorde Gordon op de begrafenis van zijn zwager over de bijzondere daad van zijn schoonfamilie.

“Het gezin van mijn vrouw wilde opnieuw beginnen. Nederland lag toen in puin en de oorlog had echt zijn sporen achter gelaten”. Gordon zelf, geboren na de oorlog, vertelt dat er pas open werd gepraat over de oorlog in de jaren 70. “Men wilde er eerst gewoon niet veel van weten en het vooral ver achter zich laten. Dat heb ik zelf heel erg gemerkt. Pas na heel wat jaren werd dat meer bespreekbaar”. Toen een van zijn zwagers jaren geleden overleed hoorde Gordon een bijzonder verhaal. “We waren met z’n allen samen en plots vertelde een andere zwager van mij dat ze onderduikers in huis hadden gehad. Een Joods gezin had bij hun in de buurt van Dokkum ondergedoken gezeten. Een vader en een moeder…”. Niet alleen voor hem maar voor bijna de hele familie kwam dat als een verrassing. “Het was niet echt een geheim volgens mij, het was gewoon nooit naar boven gekomen. Het is er nooit over gegaan en ze hadden het er zelf ook nooit over gehad”. Wellicht vanwege het feit dat het stilhouden zat verstrengeld in hen na al die jaren oorlog? “Ja, ik denk dat het een soort van mindsetting was. Ze hadden er eerst nooit over mogen praten dus ik denk dat ze er daarom niets over hadden gezegd. Dat waren ze gewend”.

DSCN0708
Deze steentjes staan in Westerbork ter nagedachtenis aan de op zijn minste 102.000 vermoorde joden tijdens de oorlog. Voor elk slachtoffer staat er een. De kans was groot geweest dat zonder de hulp van de schoonfamilie van Gordon de Joodse familie die bij hun onderdook daar ook tussen had gestaan.

Bij hun bezoek aan Nederland mocht een uitstapje naar voormalig kamp Westerbork niet uitblijven. “Het is een hele bijzondere ervaring. Er is natuurlijk niet veel meer over van het kamp maar ik denk ook niet dat dat nodig is. Het is al voldoende om op deze plek te zijn. Een goeie vriend van mij is in 1939 gevlucht. Hij was Joods. Dat is bizar, om te weten dat die beslissing hoogst waarschijnlijk zijn leven heeft gered. Soms is dat al genoeg, de verhalen, de locaties. Je hoeft het niet letterlijk te zien om het te voelen”.